Ik ben je zo dankbaar voor de liefde die je me hebt gegeven. De prachtige momenten die wij deelden, al was jij je er wellicht niet van bewust. Als dan de nacht valt zie ik jou in de sterren. Dan kan ik draaierig kijken, maar jouw hand leidt de mijne voor altijd.

(dit is het achtse deel in een serie over homosexualiteit binnen een gereformeerde omgeving)

Op internet vindt zij anonimiteit. Niemand die haar vraagt waarom zij vandaag inlogt, niemand die haar vraagt waarom zij als vrouw geïnteresseerd is in sites die haar filter eigenlijk wil blokkeren.

Lange nachten worden er gemaakt, als de wereld gaat slapen gaat haar wereld beginnen. Beginnen de oneindige zoektochten, pogingen om bevrediging te vinden. Pogingen om de stemmen in haar hoofd en hart tot stoppen te brengen. Pogingen om ook hier gewoon te zijn en te voldoen aan standaarden die hier gewoon lijken. Pogingen die tijdelijke verlichting lijken te brengen, die korten momenten van bevrijding brengen. Momenten die steeds vaker naar haar gaan roepen, dwang die steeds moeilijker te weerstaan wordt. Momenten de ze afreageert met haar scheermesje, eerst zachtjes aan de binnenkant van haar bovenbenen. Momenten die steeds meer krassen nodig hebben. Tranen die vloeien al weet zij soms niet eens waarom nu echt.

(dit is het zevende deel in een serie over homosexualiteit binnen een gereformeerde omgeving)

Ik voel haar hand in de mijne, hij trilt meer als ik verwacht had. Ik beloof haar eeuwige trouw, de stilte is indrukwekkend en ik sta nu schaapachtig naar haar te lachen. Wat is zij oneindig mooi, mijn maag besluit een eigen jamsessie te houden en schiet alle kanten op.

Langzaam komen die prachtige lippen dichterbij, ruik ik haar Dior parfum wat ze alleen wil dragen bij bijzondere gelegenheden. De lucht stijgt mij naar mijn hoofd, doet alle vorige indrukken vervagen en brengt een verlangen op gang waarvan ik niet wist dat ik die bezat.

Handen bewegen vanzelf, monden verwelkomen elkaar voor de rest van het leven. Geluk is tastbaar geworden. Handen klappen, mensen delen in ons geluk.

Er zijn er meer zoals zij! Er zijn er meer die worstelen. Die geloof en gevoelens proberen te verenigen. Er zijn duizend mogelijkheden.

Er is thuiskomen als zij geaccepteerd wordt, als het masker eindelijk een keer af mag blijven. Als de vragen niet onbedekt zijn, maar ze er eindelijk over kan spreken. Als ze lief delen, als ze leed delen. Vriendschappen worden gesmeed. Er is dankbaarheid. Zij lijkt zo één van hen, ze hebben allemaal hun eigen verhaal. Ieder bracht zijn eigen weggetje mee.
 

Dit is de dag die ik altijd heb gewenst. Hij kan gewoon niet mooier zijn. De lucht is blauw met een paar schapenwolkjes die naar mij lijken te knipogen.

Hij is nog mooier dan ik ooit heb gezien; een lach van oor tot oor als ik de deur voor hem open. In zijn hand een prachtig boeket met zachtroze rozen, witte pareltjes erdoorheen geweven. Stilte, we delen dit onuitsprekelijke moment. Een moment, een einde, een begin, een passage.

Hand in hand wandelen we voor iedereen uit, we kunnen vandaag de hele wereld aan; ik kan vandaag de hele wereld aan. Rust, serene rust gaat uit van alles wat ik zie.

Ik kijk naar familie, vrienden, bekenden en mensen die alleen maar gekomen lijken te zijn om gelukkige mensen te zien. Ik zal ze laten zien hoe gelukkige mensen eruit zien!

Net om de hoek van de deur zit een harpiste die speciaal voor ons liefelijke tonen aan een prachtige harp weet te ontfutselen. Warm licht valt door de hoge ramen op de eeuwenoude contouren. Hoeveel gelukkige mensen zijn hier al gepasseerd en nu eindelijk wij!

Vol liefde kijk ik hem aan, de woorden van de ambtenaar lijken een klein beetje langs mij heen te gaan. Belangrijk is nu die momenten die wij nu delen, maar vooral die wij in de toekomst gaan delen. Ik zie zijn prachtige bruine ogen, ogen waarvan ik weet dat zij een klein tikkeltje grijs verbergen. Zijn mond beweegt als hij belooft van mij te houden.